Szpadel

Istnieje w naszym biurze niepisany rytuał szpadla. 

Jeśli zadzwoni jakiś potencjalny klient na usługi inżyniera budownictwa - projektanta, pytając o projekt wykucia otworu w ścianie nośnej bloku z wielkiej płyty, to w przypadku gdy ktoś zgodzi się rozeznać w istocie zlecenia - inna osoba z biura ma obowiązek pójść do ploterowni po szpadel, normalnie używany do różnych odkrywek przy ekspertyzach, i walnąć po plecach tego, który się zgodził na zaprojektowanie wykucia, czy też nawet to rozważa.

Otworów w ścianach nośnych bloków z tzw. wielkiej płyty, nie robimy. W kamienicach możemy wszystko, wielka płyta niesie tyle niespodzianek, zagrożeń i niejasnych sytuacji, że po kilku nieprzyjemnych sytuacjach wprowadziliśmy wzmiankowaną regułę. 

Są oczywiście wyjątki, czyli najwyższe lub przednajwyższe kondygnacje, oraz projekty dla naszych architektów, których - nieładnie mówiąc - obrabiamy. Dla ludzi z tzw. ulicy (jakby to nie zabrzmiało) - nie. 

Matka zawsze mówiła mi, żebym się uczył, to nie będę musiał zasuwać szpadlem.

Ładnie to brzmi, ale jest nieprawdą. Tak, co prawda, mówiły nauczycielki w szkole podstawowej, w czasach gdy trasy kablowe kopano rzeczywiście ręcznie, czyli szpadlami (dygresja- szpadel się różni od łopaty, i od sipy. Szpadek służy do kopania, ma ostry brzeg który można wbić w grunt; łopata czy sipa służą do nakładania materiałów sypkich, ale trudno nimi kopać. Co oznacza, że to niewielkie urządzenie zwane saperką to raczej szpadelek, a nie łopatka) , obecnie oczywiście są specjalne maszyny. Tym niemniej, ekipa kopiąca rowy, obok meneli spod budki z piwem, była dyżurnym straszakiem nauczycielek w podstawówkach. Chociaż w późnej komunie, w której przyszło mi spędzić moją młodość, budek z piwem w zasadzie już nie było. Budka z rogu ulicy Kilińskiego i Jaracza zniknęła gdzieś we wczesnych latach 80, jedyna budka z piwem jaką pamiętam to ta na peronie dworca kolejowego w Częstochowie. 

cdn.   

Komentarze